.
Οφρυνιο , Παραλια Οφρυνιου , Τουζλα
Το Οφρύνιο, στην τούρκικη Ερένκιοϊ, που σημαίνει χωρίο των ερειπίων από τις τούρκικες λέξεις oren = ερείπια και κιοΐ = χωρίο, βρισκόταν δέκα χιλιόμετρα ΒΑ της αρχαίας Τροίας. Κατά την παράδοση η ονομασία Οφρύνιο οφείλεται στην "παρ' οφρύν οικησίν του". Υπήρχε στις αρχές του αιώνα μας και η ονομασία Ιτ Γκιλμές = απρόσιτη περιοχή - έτσι την ονομάζει ο William Martin Leake, Journal of a Tour in Asia Minor, Λονδίνο 1824.

Το Οφρύνιο υπαγόταν εκκλησιαστικώς από το 1912 στην μητρόπολη Δαρδανελλιών και Λαμψάκου με έδρα το Τσανάκκαλε, όταν αυτή αποσπάσθηκε από την μητρόπολη Κυζίκου. Είχε πέντε χιλιάδες κατοίκους όλους Έλληνες που μιλούσαν το γλωσσικό ιδίωμα των βορείων ιδιωμάτων, πέντε συνοικίες (μαχαλάδες), δύο εκκλησίες, του Αγίου Γεωργίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, δέκα τρία εξωκκλήσια, σχολεία (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο). Οι κάτοικοι του ασχολούνταν με την καλλιέργεια βαλανιδιών που χρησίμευαν, μετά την ξήρανση τους, ως χρωστικές ύλες, αμπελιών και ελαιοδένδρων, ασχολούνταν επίσης με την ταπητουργία, την κτηνοτροφία κ.λπ.

Στο Οφρύνιο λειτουργούσαν δύο αλευρόμυλοι, αλλά και νερόμυλοι και ανεμόμυλοι, καθώς και τέσσερις επαγγελματικές ενώσεις (αδερφάτα των βιοτεχνών και οικοδόμων, των γεωργών, των αγωγιατών).

Στην περιφέρεια του Οφρυνίου βρίσκοταν το Τσανάκκαλε, το Καλαφατλί, το Γενίσεχιρ, το Νεοχώρι (Yenikoy), η Ιστάπολη (τουρκικό), Ντομπρίκηδες (Dumek), Χαλουνένα ( Halileli), Χισαρλίκ - κοντά στο οποίο αποκαλύφθηκε από τον Σλήμαν η Τροία, το Εζίνε, το Μπαϊραμίτσι (Bayramis).

Τον Μάρτιο του 1914 όλοι σχεδόν οι κάτοικοι των χωρίων αυτών, αλλά και αυτοί των γειτονικών εγκατέλειψαν τις πατρογονικές εστίες. Οι κάτοικοι του Οφρυνίου εγκατέλειψαν το χωριό τους τον Σεπτέμβριο του 1918, για να επανέλθουν, δυνάμει της ανακωχής του Μούδρου στις 30 Οκτωβρίου 1918, το θέρος του 1920. Οι πληροφορίες λέγουν ότι επέστρεψαν οι μισοί από τους κατοίκους. Οι άλλοι ή μετανάστευσαν στην Αμερική, όπου ήσαν εγκαταστημένοι ήδη από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αι. πολλοί συμπατριώτες τους, ή παρέμειναν στην Ελλάδα.

Μετά την εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης οι κάτοικοι του Οφρυνίου εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, την Λαμία, την Κύμη, την Καλαμάτα, την Τρίπολη, το Άργος, την Χαλκίδα, την Κρήτη, την Κεφαλονία, το Αγρίνιο κ.λπ. Οι περισσότεροι όμως συγκεντρώθηκαν στην Ασπροβάλτα, τα Κάτω Λακκοβίκια (σήμερα Οφρύνιο) και στην Νίκαια του Πειραιά. Είχαν στο μεταξύ καταφύγει προηγουμένως στην Ίμβρο.

Για να συγκρατηθούν μάλιστα οι πρόσφυγες στην περιοχή, η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων το 1924-1925 ίδρυσε αγροτικό ιατρείο, μερίμνησε για την ύδρευσή της, ίδρυσε τον Γεωργικό Πιστωτικό Συνεταιρισμό "Ο Άγιος Μοδέστος" που απετέλεσε την συνέχεια του ομωνύμου του στο Οφρύνιο της Μ. Ασίας, με την πρόσληψη του ιατρού Νικ. Μαραγκουδάκη. Τότε εξελέγη και το πρώτο κοινοτικό συμβούλιο αποτελούμενο από τρεις πρόσφυγες, τους Δημ. Φυλάκτου (πρόεδρο), Γ. Κυριακού, Ιω. Κανάρη και ένα εντόπιο, τον Νικ. Χαχτημαριανό. Κατά την απογραφή του 1928 βρέθηκε να κατοικούν στο Οφρύνιο 629 κάτοικοι. Το ίδιο έτος κτίσθηκε, με εισφορές των κατοίκων και το σχολικό κτήριο, πρώτοι διδάσκαλοι αναφέρονται οι Κ. Επιτρόπου, Ιω. Παρλαβάντζας, Ιω. Σεΐδης, Κ Βαλκάνος, Αιμιλία Ψαρρού.

Οι κάτοικοι του Οφρυνίου ασχολούνται αρχικώς με την καπνοκαλλιέργεια και ύστερα, μετά την πτώση των τιμών του καπνού, με την καλλιέργεια σιτηρών και οσπρίων. Την μικρή ανάπτυξη που γνώρισε η Κοινότητα ανέκοψε ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος με την δεύτερη βουλγαρική κατοχή.

Η Κοινότητα μετονομάσθηκε σε Οφρύνιο το 1954. Το Οφρύνιο των πατέρων, το Οφρύνιο των Τρωαδοχώριων σήμερα ονομάζεται Ίντεπε (intepe) με τα περισσότερα, πέτρινα ελληνικά σπίτια να μένουν όρθια και να περιμένουν.

Σήμερα το Οφρύνιο έχει περί τους 1.000 κατοίκους, ασχολούμενους με την αλιεία και την αμπελουργία, οι περισσότεροι των οποίων, ως ελέχθη, είναι πρόσφυγες από το Οφρύνιο και Νιοχώρι των Δαρδανελλίων.

Εδώ ζουν περί τις 15-20 οικογένειες από τα Άνω Λακκοβίκια, που σήμερα είναι ένα εγκαταλελειμμένο χωρίο με τα σημάδια μιας παλαιάς ακμής. Υπενθυμίζουμε ότι στο σημερινό Οφρύνιο ήταν τα παλιά Κάτω Λακκοβίκια.

Η εκκλησία του Οφρυνίου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο και κτίσθηκε το 1995. Πριν οι πρόσφυγες κάτοικοί του εκκλησιάζονταν σε παράπηγμα. Υπάρχει και ο παραλιακός ναός της Μεταμορφώσεως. Το χωρίο πανηγυρίζει, ωσαύτως, και την 2 Αυγούστου, εόρτιο ημέρα του νεομάρτυρος Θεοδώρου του Δαρδανελλιώτου. Η εικόνα του νεομάρτυρος, που φυλάσσεται στον ναό, φιλοτεχνήθηκε από αγιορείτη ζωγράφο και την έφερε στο Οφρύνιο περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄20 ο Δοχειαρίτης μοναχός Κύριλλος , για να σωθεί το χωρίο από την ελονοσία. Ο εφημέριος του ναού π. ΄Αχιλλέας Καρύπης μας πληροφόρησε για τον νεομάρτυρα Θεόδωρο και μας υπέδειξε και την έκδοση του βιβλίου του Κ. Θεόδ.Σ. Τσιμπρικίδη , ο Νεομάρτυς Θεόδωρος ο Δαρδανελλιώτης, Βίος -Παρακλητικός Κανών- Ακουλουθία του, Καβάλα 1994. Ο Θεόδωρος μαρτύρησε στις 2 Αυγούστου 1690 στην Βασιλεύουσα αρνούμενος να γίνει Μουσουλμάνος, όπως του ζήτησε ο Τούρκος αφέντης του με πολλές υποσχέσεις, φυλακίσθηκε, βασανίσθηκε και θανατώθηκε την παραπάνω ημερομηνία. Ο ναός στο Ρένγκιοι καταστράφηκε από τους Τούρκους, αλλά μετά την Μικρασιατική καταστροφή η τίμια κάρα του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και εναποτέθηκε στον ιερό ναό της Οσίας Ξένης στον Πειραιά. Μαρτυριούνται πολλά θαύματα του παλαιότερα και στους καιρούς μας.

 Μπορείτε εδώ να δείτε την ιστοσελίδα του Δήμου Ορφανού
www.dimosorfanou.gr

 
GREECE ENGLISH GERMAN BULGARIAN
with google translate

Καριανη

Το σημερινό χωρίο κτίσθηκε μετά το 1916, μετά την καταστροφή του παλαιού χωριού από τους Βουλγάρους τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1916. Σιγά - σιγά άρχισε η ανάπτυξη του ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εγκατάσταση προσφύγων από την Θράκη και τον Πόντο το 1922-1923.
Διαβάστε Περισσότερα...

Οφρυνιο - Τουζλα

Το Οφρύνιο, στην τούρκικη Ερένκιοϊ, που σημαίνει χωρίο των ερειπίων από τις τούρκικες λέξεις oren = ερείπια και κιοΐ = χωρίο, βρισκόταν δέκα χιλιόμετρα ΒΑ της αρχαίας Τροίας. Κατά την παράδοση η ονομασία Οφρύνιο οφείλεται στην "παρ' οφρύν οικησίν του". Υπήρχε στις αρχές του αιώνα μας και η ονομασία Ιτ Γκιλμές = απρόσιτη περιοχή - έτσι την ονομάζει ο William Martin Leake, Journal of a Tour in Asia Minor, Λονδίνο 1824.
Διαβάστε Περισσότερα...
Είσοδος